Twintig jaar geleden begon het met één kind dat niet meer losliet. Cheesa Thamsanqa was zeven jaar oud, maar zag er uit als een kind van drie. Zijn lichaam was kwetsbaar, zijn wereld klein. Iedere keer dat social worker Tia (inmiddels gepensioneerd) hem zag, klom hij bij haar op schoot. Ze wisten allebei nog niet dat zij elkaars leven zouden beïnvloeden.

Elke keer als Cheesa Thamsanqa naar het ziekenhuis ging, leek er nog hoop. Maar die hoop bleek onterecht. Op een vroege ochtend kwam het bericht dat hij was overleden. Op zijn begrafenis sprak Tia woorden die ze nooit meer zou loslaten: “Laat dit me nooit meer gebeuren. Ik laat nooit meer een kind in mijn armen sterven.”

Een veilige plek

Daar begint het verhaal van de Family Restoration Services (FRS). Tia richtte met haar dochter Louise de stichting FRS op in Motherwell, Zuid-Afrika. Kinderen helpen was een belofte die elke dag opnieuw werd waargemaakt. Eerst met één opvanghuis. Meerderen volgden met de jaren. Kinderen in nood kregen een veilige plek waar ze konden opgroeien, spelen en hadden de mogelijkheid om naar school te gaan.

Een paar jaar later sloot Stichting Thamsanqa.nl zich aan om het werk van Tia en Louise financieel te steunen. Wat begon bij Tia en Louise, werd iets wat mensen samen begonnen te dragen. Vandaag staat Louise aan het roer. Zij bouwt verder op wat haar moeder begon.

Achter elk cijfer een gezicht

In twintig jaar tijd zijn er 79 kinderen opgenomen binnen de Thamsanqa Homes. In de vijf huizen wordt er samen geleefd, gelachen en huiswerk gemaakt. De huismoeders zorgen voor de kinderen en de huiswerkbegeleiders helpen de kinderen met hun schoolwerk.

Successen In twintig jaar tijd heeft de FRS voor veel succes gezorgd. Niet elk verhaal is spectaculair. En juist dat maakt het zo bijzonder. Het zit in een peuter die stil en teruggetrokken binnenkwam en langzaam begint te praten. In een kind dat jarenlang worstelde op school, en toch dat examen haalt. In een jongere die niet goed weet wat hij wil, maar wel blijft proberen. “Dat zijn voor ons misschien wel de grootste overwinningen,” zegt Louise. “Niet alleen de grote successen, maar juist wanneer een kind blijft doorgaan.”

Vandaag zien we dat 80% van de jongeren zich in een stabiele of positieve situatie bevindt. Sommigen konden gaan studeren, anderen werken en weer anderen zijn nog zoekenden. Ieder in hun eigen tempo.

Wat blijven betekent Wat Louise van twintig jaar FRS heeft geleerd, is ‘dit misschien wel het belangrijkste van alles: het stopt niet voor de jeugd na de opvang in de Foster Homes’. Veel jongeren gaan op hun achttiende of eenentwintigste de wereld in, terwijl ze daar nog niet klaar voor zijn. “We hebben geleerd dat deze periode het meest bepalend is voor succes,” vertelt Louise. “Juist daar gaat het vaak mis als er niemand meer naast je staat.”

Niemand alleen

Jongeren uit de Thamsanqa Homes die op zichzelf gaan wonen, krijgen daarom hulp bij hun eerste stappen. Er is altijd iemand die meedenkt over werk, studie of geld. Er is altijd iemand die contact zoekt als het stil wordt. “Kinderen die contact houden, hebben gewoon een betere kans,” zegt Louise. “Niet omdat ze het niet zelf kunnen, maar omdat niemand het helemaal alleen zou moeten hoeven doen.”

Misschien is dat wel wat deze twintig jaren laten zien. Dat het verschil niet altijd zit in grote veranderingen. Maar in blijven en aanwezig zijn. Het zit in de verbinding, zodat een kind niet meer alleen is.